Dag Miami, hallo Orlando!

Vandaag vertrekken we uit Miami en gaan we op weg naar Orlando.
We nuttigen opnieuw een prima ontbijt beneden in het hotel en pakken onze koffers.
Voordat we gaan, doen we nog 2 caches in de woonwijk achter het hotel. De eerste wordt zo gevonden, de tweede na lang zoeken jammer genoeg niet. Hij zou bij een grote banyan tree moeten liggen. Mark snuffelt als een echte Tarzan door de vegetatie, maar mij niet gezien. Ik ben veel te bang om beestjes (spinnen, enge kevers, schorpioenen ???) tegen te komen. Brrr... 
Morris vindt nog twee heel bijzondere...tja, we weten niet wat het zijn. Het zijn takken of wortels, denken we, maar ze lijken op het gewei van een hert. We nemen ze mee voor thuis. (Mental Note: opzoeken of dit wel mag ?!)

Eigenlijk willen we nu opnieuw naar het zuidelijkste puntje van South Beach, naar South Pointe Park. Daar ligt ook een cach ;), maar we zijn weer de sjaak: we zijn te laat en we zien de parkeerplekken voor onze neus vollopen en wij komen er niet tussen. Veel Valet Parking ook (en daar houden we niet van). Een deja-vu van gisteren... Jammer de bammer.
We besluiten Collins Avenue af te rijden, de strip met stranden is erg lang. 
Ergens in het noorden, nog voor Golden Beach, bij Sunny Isles, komen we iets tegen dat er leuk uitziet. Het is betaald parkeren, en omdat pinnen nog steeds niet is gelukt en betalen met de credit card niet mogelijk is, moeten we de dollars van Flynn van vorig jaar aanspreken. We teren nu al op de zak van onze kinderen, ha !
Het is echt een leuke stek, en heet, heet, heet ! De mannen zoeken verkoeling in het water en ik blijf achter op het kleedje. Ik was niet voorbereid op een duik in de zee, maar ik hou het wel uit met mijn yoga boekje.

De mannen spoelen zich schoon onder de douche en we rijden verder op zoek naar een lunch, nog steeds een wegkaart en contant geld. We eten ergens prima bagles en een salade. We scoren nog leuke gympen voor Morris bij Marhalls, maar een kaart vinden lukt niet. Pinnen ook niet. We proberen van alles: Mark z'n kaart, die van mij, allebei de credit cards...niets lukt! Mark wordt knorrig en ik ben ook niet happy: de sfeer zit er goed in! 
Flynn vraagt zich af of we de setting van onze ING kaarten wel hebben veranderd: die staat standaard op "Europa" en niet op "Buiten Europa". Bingo! Dat moet het zijn, dat hebben we inderdaad niet gedaan. We hebben geen WiFi onderweg, dus dat moet aangepast worden als we in Orlando zijn. (en inderdaad, Flynn heeft gelijk en ik heb het meteen aangepast)Stomme regeling trouwens, wij vinden het nergens op slaan, maar goed...

Bij de volgende benzine pomp kopen we een kaart en nu kunnen we écht op weg. Eerst komen we nog in de file..altijd jammer. Het is toch een flink stuk rijden, zo'n 3,5 uur zonder stoppen en nu met de file...het schiet niet op.
Als we eenmaal op de Florida Turnpike komen, rijdt het lekker door. Pfieuw! We stoppen onderweg voor wat lekkers: Mark en ik nemen een Iced caffe latte (zonder smaakjes) en de jongens delen een ijs met chocoladesaus en een Root Beer. Ik heb trek, maar wil me niet storten op het voedsel wat voornamelijk hier te verkrijgen is. Ik zoek een wortel of fruit, ofzo. In het hele foodcourt is heel veel fastfood te vinden en uiteindelijk vind ik ergens een appel. Hij hoeft nog net niet afgestoft te worden...
Ik hou er best wel van hoor, van een vette bek halen, maar soms staat het me ook wel weer tegen. Mark houdt er (gelukkig) helemaal niet van en ook dankzij het kijken naar Jamie's (Oliver) Food Revolution, kijk ik ook met andere ogen naar het Amerikaanse eten.

We rijden verder en op de radio vinden we een leuke Classic Rock zender. De jongens hebben inmiddels hun beeldscherm voor hun snufferd en en Mark en ik kwelen lekker mee met alle bekende rocknummers  en zo gaat de tijd lekker snel.(Guns 'n Roses, Green Day en The Smashing Pumpkins komen ook voorbij, dus ik ben blij!)

De weg naar Floridays Resort weten we nog, en we checken in. We hebben al eens in gebouw B en C geslapen, maar nu slapen we in F. Het verbaast ons niets dat ook deze kamer (suite, appartement ?) er net zo uitziet als de andere kamers waar we geslapen hebben.
Het is heerlijk om hier weer te zijn! De jongens hebben hun eigen kamer en badkamer, en wij ook. We slapen heerlijk in een Kingsize bed die niet heen en weer schudt als de ander zich omdraait en we hebben een douche en een bad met bubbels. De woonkamer is ruim en er is een kitchenette.
Na een korte opfris ronde gaan we eten bij Denny's. We zijn aan de late kant, rond 19:30 uur en het is bijna uitgestorven. Er ziten in een booth iets verder nog 3 'early birds' die nog zitten na te kletsen.
De jongens nemen kipnuggets en daar mag je 1 side dish bij kiezen. Onze waiter Richard, aardige maar aparte vogel, vraagt meteen of daar fries bij moeten. Ehhh, nee... Flynn kiest appelstukjes en Morris het bakje met rauwkost. Mark en ik nemen de Bourbon Bacon Burger.
Het is allemaal lekker en een smaakbom zoals je echt alleen maar hier tegenkomt. 
De jongens nemen een soort van OREO milkshake-achtig iets om te delen. Van Richard krijgen ze er ieder 1 en die gaat wel gewoon op :).

Ik ben doodop en doe mijn taakjes. Mark heeft de jongens beloofd te gaan zwemmen, dus zij nemen nog een duik. Ik ook, maar dan mijn bed in....ZZZzzzzz....