extra en laatste foto's

het lukte jammer genoeg niet om eerder de foto's te posten. op de computer thuis lukt het prima!

 

 

Mark en Moos in de Paratrooper

Ybor City

stelletje geiten!

Glazer Museum in Tampa

Dofijnen in de Golf van Mexico bij Clearwater

Clearwater Beach

Redington Beach: de mannen maken een drollentaart

wedstrijdje Nerfschieten met Flynn

BBQ

Moos en ik kijken naar Dolphin Tale (snik)

van Honeymoon naar Caladesi

= Gelukt!

baseball in Tropicana Field

ik: strijken, de mannen: zwemmen

Flynn bij Flynn's Restaurant

jammie!

een stelletje Bad Boys!

haaientanden zoeken op Venice Beach, FL

tadaaa!!!

extra foto's

Mark maakt een foutje bij het dammen bij The Showcase of Citrus

Monstertruck bij Showcase of Citrus

plattegrond SoC

De Texas Longhorn en de Watusi

heerlijk chocolate chipcookie!

TGIF

Ehhh...

Onze cabin in Blue Spring State Park

Red Cardinal (?)

Tube

Homemade waffles

tampa

at the carnival in tampa

VENICE-MIAMI - 9 MEI 2015

Geen goede nacht voor Mark en mijzelf, ik heb van 02:00 tot 06:00 wakker gelegen. En dat is nooit fijn, maar de nacht voordat je naar huis vliegt wil je écht wel goed slapen.

Voordeel is wel, dat ik mijn boek heb uitgelezen en alvast ben begonnen in de volgende.

Uiteindelijk val ik een paar keer in slaap en word rond 08:15 uur wakker: tijd om op te staan en te gaan ontbijten.

Waren we hier vorig jaar dolgelukkig met het ontbijtaanbod, vinden we er nu niet veel meer aan.

Mark zijn havermout smaakt waterig en aan mijn ontbijtgranen zit een smaakje en aan mijn yoghurt ook, jak! Ze hebben geen neutrale smaken, anders had ik dat natuurlijk wel gekozen.

We vinden het wel prima om weer thuis te eten: alles is hier kunstmatig op smaak, kleur en geur gebracht en daar zijn we wel weer klaar mee.

We tappen nog een koffie en kamillethee voor onderweg, pakken onze spullen in en gaan naar het strand, voor de laatste keer.

We kiezen voor Caspersen Beach: dit strand staat met name bekend om het aanspoelen van veel haaientanden.

We hebben van Paula twee zeven meegekregen. Dat is handig, want dan schep je zand op en zo zeef je de tanden eruit. Het is wel even zoeken in het gruis, want er blijven natuurlijk ook steentjes en schelpjes achter.

We vinden er al gauw een paar. Er zijn veel mensen aan het zoeken en sommigen hebben hier een heel handige zeef voor. Een dame naast ons (uit Tampa, horen we later) heeft er zo één en ze neemt even pauze. Zij biedt ons haar zeef aan, tof! Zo gaat het echt een stuk sneller.

Binnen een uur vinden we er een stuk of 15, schat ik.

We relaxen nog wat en dan is het tijd om te gaan.

Bij veel stranden zijn er douches buiten en op dit strand ook, en hier spoelen we het zoute water en het plakkerige zand van ons af.

We moeten nog lunchen, een beetje snel graag, dus we pakken de Publix voor een broodje en een bak met gemengd, gesneden fruit.

We eten het onderweg op, want het is inmiddels 2 uur en dan wilden we vertrekken richting Miami.

Onderweg besef ik me eigenlijk pas wat voor risico we nemen: een ongeluk, klapband, file, noem maar op en we missen onze vlucht!

Gelukkig gebeurt niets van dat alles en met een paar lekkere golden oldies op de radio blazen we ‘m terug naar het startpunt van onze reis: Miami.

Het inleverpunt voor onze Alamo huurauto staat duidelijk aangegeven. De auto wordt gescand en dat is het dan! Koffers uitladen en met de MIA mover (treintje) naar het vliegveld.

Het is erg rustig: dat is onze beloning voor de vreselijk drukke en chaotische aankomst, denk ik. Yin en Yang, alles weer in evenwicht…

Geen rij bij het inleveren van de koffers en inchecken, ook geen rij bij de douane, makkie!

Bij de purfum spuit ik een geurtje op (Guerlain: Ma Petite Robe Noir, héérlijk!) en Mark spot een fles Bacardi rum van 1,75 liter voor $ 21,00. Die moet mee, want het cocktail seizoen gaat beginnen! (alhoewel, bij huize Van Herwijnen is het altijd cocktail seizoen, ha ha!)

We hebben hier nog zo’n 2,5 uur voordat het boarden begint en we denken ergens gezellig wat te gaan drinken.

Ehhh, nee, dat gaat hier niet. Er is werkelijk geen ene hol aan dit vliegveld. Er staan wat hutjes waar je een klef hotdogje voor $4,00 kunt kopen en verder is het gewoon wachten aan de gate zelf.

Ik schrijf dus maar mijn blog, en de mannen verkennen de hal. Ze komen terug met goed nieuws: er schijnt toch wat ‘dining’ te zijn, dus we gaan verkassen.

Ze zijn het vliegveld aan het verbouwen, en het nieuwe deel ziet er een stuk beter uit.

Voor zover we nu kunnen zien, gaat de vlucht op tijd, mooi!

ST. PETE’S-VENICE -8 MEI 2015

Deze ochtend hebben we het rustig aan gedaan. Paula (eigenaar van het huis) is er niet: zij is betrokken bij een archeologische opgraving in North Carolina. We hoeven ons dus niet aan uitchecktijden te houden.

We ruimen op, doen de wassen en strijken. De mannen plonzen nog eens voor de laatste keer en na een check, check, dubbel check (want eenmaal de deur dicht, is ook echt dicht!) vertrekken we richting Venice.

Dat is zo’n 1,5 uur rijden.

Als we in Venice aankomen, gaan we op zoek naar het hotel waar we vorig jaar ook waren. Dat was niets bijzonders, maar netjes en betaalbaar.

Opnieuw is het: ‘even zoeken, snel gevonden’ en voor we het weten zitten we ingecheckt en al het in het Fairfield by Marriot en nemen we een duik in het zwembad.

Hierna gaan we eten. We twijfelen of we nog even langs The Frozen Mug gaan, maar we doen het deze keer niet. Op de kaart/map had ik al een restaurant uitgekozen: Flynn’s on Venice.

Logisch, toch, dat we daar gaan eten?

Het is een nieuw restaurant gerund door de Engelse Sue Flynn. Het eten is prima: Mark heeft porkchops, ik heb de zalm, Morris de mac ’n cheese en Flynn de kippetjes met friet.

Nog 3 desserts en 2 espresso en we zijn klaar. Lekker gegeten.

Eigenlijk willen we nog even haaientanden zoeken op het strand, maar Morris is bekaf. We gaan dus terug naar het hotel.

De laatste avond. Ik douche en was mijn haar (altijd een hele klus), mark gaat ook douchen en we kijken op bed nog Twee voor twaalf.

Slapen maar !

ST. PETE’S-CALADESI ISLAND-TROPICANA FIELD 7 MEI 2015

Opnieuw gaat de wekker af en hebben we matig geslapen. Nu willen we ‘gewoon’ bijtijds weg: we hoeven geen deadline te halen.

Als we weg gaan, willen we een bakkie koffie. De Starbucks is omrijden, dus we gaan naar Barnes&Noble, want daar zit er ook één in.

Dûh, die is natuurlijk nog dicht, want de winkel gaat pas om 10 uur open!

Okee, we rijden verder on the look out voor koffie (’t wordt uiteindelijk 2x cappuccino van Dunkin’ Donuts) en een ATM (geld pinnen).

We rijden door, het is niet echt ver, en na zo’n 1,5 uur zijn we er.

Eerst rijd je Honeymoon Island op, dat is prachtig (vorig jaar waren we hier ook) en je wordt meteen gewaarschuwd voor ratelslangen, fijn !

Hierna rijden we door, want we gaan met de pont/ferry naar Caladesi Island. Voor je het weet ben je $ 50 kwijt om hier te komen!

We worden gewaarschuwd voor Sting Rays (pijlstaartroggen). Die komen hier ook vaak voor, dus als je het water in gaat, moet je schuifelen met je voeten. Ja hoor, is natuurlijk echt weer wat voor mij!

(Mark maakt zich nergens zorgen om, tssss, happy camper!)

Tijdens de ferrytocht, die maar 15 minuten duurt, zien we nog een dolfijn met een baby. Echt tof!

Eenmaal op Caladesi, besluiten we maar eerst de kanotocht te gaan maken.

Het wordt 2x een kajak (alsof ik het verschil weet tussen een kano en een kajak!) en tjakka, kost ook weer meer dan $100 ! Nog een bus anti-muggen, ant-no-see-um en anti-weet ik veel (ook $ 10) en we staan buiten: reddingsvest aan (je kunt overal in het water staan, maar goed), bootje in en hupsakee, daar gaan we!

Ik zit met samengeknepen billen in een bootje met Flynn: ik kan er nl. echt geen hout van en ik zie dat we het mangrovebos in gaan en dat is echt smal! Oh jee, waarom heb ik me nu weer laten overhalen???

Eenmaal erin, is er geen weg meer terug en op een paar worstelmomenten in de boomwortels van de mangrove en een bijna zelfwurging na (peddel omhoog om in het water te steken, maar peddel blijft in de lucht achter een tak hangen…), gaat het best aardig.

We zien wel wat wild-life: duizenden kleine zwarte krabbetjes die in en net boven het water lopen op de takken. (meisje bij verhuur had ons al gewaarschuwd: het lijken spinnen, maar no worry: het zijn krabben en ernstig ongevaarlijk. Ze zien er wel Halloween-achtig uit. Dat klopt!)

Ik ben steeds bang dat, doordat we tegen een boom(tak) aanknallen, er één in mijn nek valt (gelukkig niet) en gelukkig zien we ook geen echte andere enge dieren.

Wel een aantal mooie vogels (reiger/ibis achtigen).

We volgen de lintjes  aan de bomen, de  bordjes in het water én onze routekaart keurig, alleen een sukkel kan dan nog verdwalen (dat was dan ook bijna bij de eerste bocht gebeurd…)

Ik kan tussendoor ook echt wel genieten, hoor: de kleine stukjes dat Flynn en ik er goed doorheen manoeuvreren en de stilte om je heen is heerlijk!

Na een stuk door het mangrovebos, komen we op open water. Dat vind ik wel fijn, nu is het sturen minder werk en minder moeilijk. We kijken naar het bos en zien opnieuw mooie vogels. We turen over het water op zoek naar dolfijnen (niet gezien).

Het water is erg ondiep en warm: 79F. Daar durf ik zelfs wel in!

Als Flynn en ik de pas er goed in zetten, voel ik me net Hiawatha, het heeft wel iets “oers”, zo peddelen in een bootje op open water.

De tocht heeft al met al ongeveer 1 uur geduurd.  Het aanmeren verliep niet echt soepel: Mark een vette splinter in zijn voet (heb ik er later uitgepeuterd) en mij lukt het niet… nu ja, uiteindelijk wel, maar het zal een komisch gezicht geweest zijn! Ik denk dat ik even gebukt stond, toen God de avontuurlijke avonturen-gave aan het uitdelen was…

We eten en drinken uit eigen koelbox en lopen naar het strand.

Het was vorig jaar (of i.i.g. pas geleden) verkozen tot het mooiste strand van de U.S. Het is ook mooi, maar eerlijk gezegd, vraag ik me af waarom het het mooiste is…ik vind de stranden hier aan de Golfkust sowieso prachtig! Het strand is wit en je hebt echt een zonnebril nodig, want je kunt er anders niet naar kijken. Het water is ondiep en groen/blauw…echt tropisch.

We nemen direct een duik in zee, ja ik ook! (wel op slippers i.v.m met roggen…) Het water is echt lekker! We spelen lummeltje.

Hierna lekker “uitdrogen” op het strand.

Flynn en Mark gaan cachen, maar dat ik niet zo’n succes. Eerst vloog er tot twee keer toe een enorm zwart beest op het hoofd van Flynn (een soort zwarte mot). En toen ze dan eenmaal de cache hadden gevonden, het logrolletje zat in een kokosnoot, kwam er uit die kokosnoot een gigantische kakkerlak! Gatverdamme! Ja, dat leeft daar natuurlijk, maar Flynn is zich rot geschrokken! En ik ben blij dat ik niet ben meegegaan!

Mark komt terug met een paar flinke muggenbulten op zijn arm, been en hoofd. Hij had geen anti-mug gebruikt…

Ik loop nog richting de punt van het eiland. Ik hoop nog een sanddollar te vinden. (10 jaar geleden in Sarasota waren er superveel) Nu vind ik er geen één. Wel zie ik mooie andere schelpjes, maar ik vind 1 grote en die neem ik mee.

Ik ben net omgekeerd en zie dat de mannen me tegemoet lopen: we moeten de boot van 15:30 uur halen (je mag maar 4 uur op het eiland blijven), dus het is even opschieten.

We halen het makkelijk en als we in de auto zitten, kiezen we een andere route en zijn we met 45 minuten thuis.

We douchen, ik zet nog 2 wasjes aan, en we gaan naar Tropicana Field: naar de Tampa Bay Devil Rays!

Het is allemaal makkelijk te vinden en voor we het weten zitten we ons vol te proppen met een ‘Footlong”(grote hotdog) met alle rommel en sausjes die er maar zijn. Biertje erbij, hoppa! Beginnen maar! Mark komt net op tijd terug met zijn twee ronde eten als het volkslied begint.

Gelukkig weet Mark alle spelregels goed aan ons uit te leggen (ik vergeet ze iedere keer weer…stond ook net even gebukt, denk ik…) en we genieten allemaal van de wedstrijd.

Ook de jongens houden het verbazend lang vol en schreeuwen zich bijna schor aan aanmoedigingen: “Come on, Rays!”. De Texas Rangers komen al snel voor te staan. De Rays komen nog even in de buurt, maar na 9 innings spelen is de stand 5-4 en de Rays hebben verloren. Jammer!

We rijden nog even flink om, oepsie!, worden bijna aangereden door een malloot die veel te hard door rood rijdt en dan zijn we rond 22:00 uur thuis en zit ons laatste avondje St. Petersburg erop!

Shit!

(morgen komt het blog, als dat wil lukken, niet uit Ft. Lauderdale, maar uit Venice. Foto's volgen later, dat wil nu even niet lukken...)

ST. PETE’S- REDINGTON BEACH 6 MEI 2015

Voordat de wekker gaat om 7:45 uur zijn Mark en ik allebei al wakker. We hebben matig geslapen.

We laten de airco niet de hele dag aan en ’s avonds gaat hij zeker uit, maar ik vind het toch te warm. Met de airco aan is het weer te koud… even iets op verzinnen.

We gaan ieder ons gangetje en op tijd zijn we klaar voor vertrek.

Het is zó aangereden en het is even kijken waar het is en waar we (legaal) kunnen parkeren. Veel parkeerplaatsen zijn voor residents en soms is het onduidelijk of wij er mogen parkeren of niet.

Als we het strand oplopen zien we al één andere yogini en de yoga instructor.

Met de mannen zoek ik een plaatsje op het strand en sluit me dan aan bij de andere yogalui.

We doen de les met in totaal 8 mensen en één stel komt uit Oklahoma. Zij dachten dat ze van ver kwamen, ha ha, tot ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Dat was grappig!

De les wordt rustig opgebouwd en het is toch afwachten wat het niveau van de les is. Het is een gemiddelde les, met een aantal aangegeven aanpassingen voor wie dat nodig heeft of juist een stapje verder voor wie dat wil. Een prettige les van 1 ¼ uur. We begonnen in de schaduw en eindigden in de zon, wow!

Bijzonder hoor, yoga op het strand. Het was verder heel rustig en je hoort natuurlijk de zee ruisen. Heerlijk! Ik wou dat ik dit vaker kon doen!

Na de les houden we een relaxte ‘strandatie’. Zonnen, zwemmen, beachtennis, lezen…

Schrijf ik eerder nog dat Mark ook niet zo nodig naar het Aquarium hoeft, stelt hij nu voor om te gaan! Ik betrap mezelf erop dat ik tóch wel nieuwsgierig ben naar Winter… Zo gaat dat dus...

Maar, ik heb geen zin om van het strand weg te gaan, dus we blijven hier.

Zo rond 14:00 uur is het wel genoeg geweest en we brengen de spullen naar de auto. Aan de overkant zit een restaurant aan het water: “Sea Breeze” en aangezien we nog moeten lunchen…

Mark heeft de mahi mahi taco’s, Flynn een kipburger (broodje met échte kipfilet: geen separatorvlees gelukkig) en Morris en ik delen een salade met fetakaas en gegrilde kipfilet. (op de menukaart klinkt het veel lekkerder dan dat ik het nu vertel…)

Vooraf tikken Mark en ik nog 2 Margarita’s weg. Ze zijn niet zo sterk, maar wel lekker!

Na het eten gaan we naar de Walmart. Mark heeft geen ene je-weet-wel zin (hij houdt niet van winkelen of shoppen, jammer voor mij!), maar Morris en ik vinden dit wel interessant. Deze winkel is gigantisch! Gelukkig zijn onze supermarkten niet zo groot, anders zou ik daar een dagtaak aan hebben!

We vullen ons wagentje met allerlei spulletjes die we voor thuis meenemen. De nodige snoepertjes voor vriendjes belandden ook in de kar, evenals de ‘lipsmack’ voor de meiden van Joyce. (aardigheidje).

Het is, denk ik, wel goedkoper dan Publix, maar toch schrik ik stiekem van de rekening…

Het tikt toch allemaal lekker aan…

We rijden naar huis, via een klein omweggetje via de Starbucks, en laden uit. Het zijn weer heel wat tasjes…

De jongens duiken het zwembad in en Mark en ik chillen wat in en rond het huis/zwembad.

Vanavond is het plan om nu eens NIET weg te gaan en hier te bbq-en. Lekker hoor, een rustig avondje.

Morgen gaan we naar Honeymoon Island en Caladesi Island. Mark wil hier een kano huren. Ik ben natuurlijk niet zo’n held. Ik denk aan de verhalen van vorig jaar (haai vlakbij) en we gaan dan ook door de mangrove bossen varen (brr… stel dat er een grote spin zit of een slang!)

Nou ja, verstand op nul en proberen er van te genieten. Ze zullen het vast niet aanbieden als het gevaarlijk zou zijn (dit hou ik mezelf maar voor…)

’s Avonds willen we dan naar Tropicana Field voor een baseball wedstrijd van de Tampa Bay Devil Rays!

Nog snel even het Amerikaanse volkslied uit mijn hoofd leren (dit wordt altijd gespeeld vóór de wedstrijd. Iedereen gaat staan met hun hand op het hart) en de 7th inning strech!

Voor wie mee wil zingen hier de tekst van het eerste couplet van The Star Spangled Banner (National Anthem):

O say can you see by the dawn's early light,
What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming,
Whose broad stripes and bright stars through the perilous fight,
O'er the ramparts we watched, were so gallantly streaming?
And the rockets' red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof through the night that our flag was still there;
O say does that star-spangled banner yet wave,
O'er the land of the free and the home of the brave?

En natuurlijk da nook de tekst van het refrein van Take me out to the Ball Game (7th inning stretch):

Take me out to the ball game,
Take me out with the crowd;
Buy me some peanuts and Cracker Jack,
I don't care if I never get back.
Let me root, root, root for the home team,
If they don't win, it's a shame.
For it's one, two, three strikes, you're out,
At the old ball game.

Redington Beach

Mark aan de steak

Beachyoga (het kleinste vrouwtje ben ik!)

Margarita bij Sea Breeze

we doen een cook-out!

ST. PETE’S- ST. PETE’S 5 MEI 2015

IJsje na het downtown cachen bij de Sweet Divas

Eten bij "400 Beach"

Vandaag blijven we in St. Petersburg.

Mark haalt zijn koffie en ik boek een yogales op het strand voor morgenochtend. De les is op het strand Redington Shores. Daar zijn we nog niet geweest, dus twee vliegen in één klap!

In de ochtend gaan Morris en ik shoppen, net als vorig jaar, in Tyrone’s Shopping Mall.

We doen het goed: we hebben nu alles van onze lijstjes, behalve zomerjassen voor de jongens.

Mark en Flynn gaan, net als vorig jaar, samen cachen. 3 uit 6, niet slecht…

We lunchen in The Food Court en gaan dan naar huis. Morris en ik halen alle kaartjes van onze aankopen en ik zie dat er aan mijn bikinibroekje nog een beveiligingslabel zit. Die heeft geen enkel geluid gemaakt, lekker dan! We kunnen dus nog eens terug.

We relaxen: lezen, zwemmen, de was opvouwen,  Flynn maakt een stop-motion en Morris en ik kijken een stukje van Dolphin Tale ( de film over de dolfijn Winter).

Vanavond eten we in downtown St. Pete’s bij “400 Beach”. Morris heeft een hotdog  met fruit (een biggie!), Flynn vissticks met fruit, Mark de crabcakes met gebakken aardappels en ik de blackend tilapia met groenten en rijst. Het is allemaal geen verrassing wat we op ons bord krijgen, maar het smaakt goed. Als toetje krijgen de jongens ijs en wij delen een chocolade cheesecake met een espresso.

Prima eetavondje.

We maken nog een wandelingetje, maar het waait behoorlijk en binnen 15 minuten is het ineens donker. Aan de Bayfront hebben we dus niet veel te zoeken en gaan naar huis.

We douchen, lezen en gaan slapen. Voor het eerst deze vakantie zetten we een wekker. Morgenochtend een beetje bijtijds weg, want de yogales start om 9:45 uur.