ORLANDO-BLUE SPRINGS

(we hebben wat problemen met de verbinding, dus we zijn een beetje laat met posten. Foto's volgen later)

Vandaag vertrekken we alweer uit Orlando. We zijn nog niet op de helft van de vakantie, gelukkig!, maar toch is het gek om weg te gaan.

Het duurt even voordat we zover zijn: de spullen liggen overal en nergens, maar, om 10:30 uur zijn we dan eindelijk klaar en gaan we op pad.

Blue Springs is een National Park ten noorden van Orlando op ongeveer 1 uur rijden.

Op de weg daar naar toe pikken we nog een cache op, tenminste, het is er zo een waar je vragen moet beantwoorden. We rijden dus gezellig naar de begraafplaats waar we deze antwoorden moeten gaan vinden.

Na ongeveer 10 minuten lopen vinden het familie ‘plot’: het is het graf van de familie Eppes – Shine. Twee famillies vebonden door diverse huwelijken die veel voor deze omgeving hebben betekend.

De grootmoeder van deze familie is een dochter van Thomas Jefferson, die op zijn beurt veel voor de Amerikanen in het algemeen heeft gedaan, waaronder The Bill of Rights die hij heeft opgesteld.

Grappig dat we hier bij het graf van zijn dochter staan: in 2002 zijn Mark en ik bij de plantage van Jefferson geweest. Het was daar erg mooi en hij was niet vies van een slaaf meer of minder!

In de wirwar van straatjes vinden we een grappig klein koffietentje, waar je ook je  “Get Your Prom Flowers Here” kunt krijgen. Zó Amerikaans…

Van binnen ziet het er leuk uit, de koffie is matig…

Bij de 7/11 trekt Mark nog wat geld uit de muur en we gaan op weg.

Op de radio is (weer) veel reclame, dus ik sluit mijn Ipod aan. Lekker mij eigen muziek: met o.a Counting Crows, John Mayer en natuurlijk The Red Hot Chilie Peppers!

We zijn er zo en we rijden naar onze cabin die we voor deze ene nacht hebben gereserveerd.

Het is een vrijstaande houten huisje met een veranda, 2 (mooi!) slaapkamers, een kleine badkamer en een keuken/zitkamer. En geen tv en geen Wi-Fi. Helemaal prima!

De bedden moeten nog worden opgemaakt. De lakens zijn knisperend schoon en daar hou ik van!

De mannen slepen de koffers naar binnen en we geven alles een plekje (alhoewel het meeste natuurlijk IN de koffers blijft, want: maar 1 nacht hier).

Even wat drinken en de folders/plattegrond bekijken en we besluiten om al wandelend de omgeving te gaan verkennen.

Het is een mooi bosrijke omgeving met water, nl de Blue Springs! Jammergenoeg zijn we te laat om de manatees te zien: die zijn half maart al vertrokken richting de zee (Manatees/zeekoeien  overwinteren hier, en als het water in de Blue Springs te warm wordt, vertrekken ze dus richting de oceaan). Dat is echt jammer. Ik wist wel dat we op het randje van het seizoen zaten, maar ik had toch de hoop om ze te zien. Ik vind het zulke gekke, grappige lieve dieren! Hopelijk zien we ze dan in St.Petersburg.

We wandelen hier wat rond en komen ook op de plek waar je kunt zwemmen. Flynn en Morris twijfelen nog, maar ze hebben geen zwembroek aan en zwemmen in hun zwembroek kan écht niet meer… We zien ook dat je hier een tube kunt huren en dan hier een beetje kunt ronddobberen. (Het doet me denken aan Kelly Park, waar we nog naar toe wilden gaan maar geen tijd voor hadden) Of kajakken, snorkelen…. Duiken kan ook, maar dat is ergens anders in het park. Je kunt ook een rondvaartboottocht boeken. Dat doen we allemaal niet. Kanoen gaan we later nog op Caladesi island doen, en op de boot stappen we in Clearwater (Little Tooth), en dat vinden we wel weer genoeg, eigenlijk.

We wandelen verder, doen onderweg (natuurlijk!) nog een cache en we gaan terug naar de cabin.

De mannen trekken hun zwembroek aan en nemen een plons. Het is al 16:30 uur, dus de meeste warmte is voorbij en Flynn en Moos vinden het wel aan de frisse kant.

(OMG, ik moet er van de jongens morgen ook in met zo’n tube! Ik ben al geen zwemfan en ik vind de warme douche al koud, dus ik zie er een beetje tegenop, eerlijk gezegd.

Maar ik denk aan de wijze woorden van Scarlett O’Hara uit “Gone with the Wind”: Ik denk er niet vandaag aan, dat doe ik morgen wel!”)

De jongens gaan douchen en ik lees op mijn e-reader. Ondertussen doe ik de oefeningen voor mijn rug maar weer, want dat is nog steeds geen feestje.

We gaan op pad: we moeten een Publix o.i.d vinden voor het ontbijt en een, zoals Mark het noemt, een vreetschuur, ha ha! We willen eigenlijk bij een bekende kneiter gaan eten waar we nog niet eerder zijn geweest: een Chili’s, een Outbach, Rubey Tuesday… Je komt ze overal en nergens tegen….normaal gesproken,dan, want we rijden heel Orange City door ( dat is 1 niet zo’n heel lange strip, ha ha), maar vinden er geen één.

We spotten onderweg wel een Mexicaan waar het druk is (lijkt ons een goed teken), maar op zoek naar iets anders komen we langs een ”Bravo” supermarkt. Tja…dat blijkt iets anders te zijn dan een Publix, want ze verkopen hier met name Midden- en Zuid Amerikaanse producten. We scharrelen toch wat bij elkaar (druiven, papaya, cornbread en water) en met wat we nog hebben, moeten we het maar doen.

We besluiten naar de Mexicaan te gaan (La Hacienda) en dat is een prima keuze, want alhoewel onze serveerster erg druk is, of in ieder geval druk doet, is het eten echt prima in orde.

Ik hou het bescheiden met 1 enchilada met kip en kaas (en sla, tomaat, guacamole, bruine bonen met kaas, zure room). Ik hou erg van Mexicaans eten, maar het is vaak ook ‘zwaar’ eten, dus het is goed zo.

We hebben ookal gesnoept van de nacho’s. Dit zijn pas nacho’s! Dat wat je in een zakje bij de AH koopt is ook lekker, maar heeft weinig te maken met hoe nacho’s moeten zijn.

Flynn neemt de chicken tenders met patat, Morris een harde taco met kip en Mark de fajitas met kip. Dat aten we vaak toen we aan de westkust waren in 2000. Ach, das war einmal…

Maar goed, het is lekker en nemen nog 1 portie churro’s na. Ook al zo’n zwaar gerecht, maar met z’n vieren krijgen we de 4 churro’s wel op ;)

Eenmaal terug in het park is er geen lichtvervuiling en je hoort de natuur. Mooi hoor. Het is bijna volle maan, en die zien we dan ook door de bomen schijnen.

De jongens mogen samen in het Queensize bed slapen en wij nemen de 2x 1 persoonsbedden. Lekker gezellig, ha ha ! Mark zag ons al weer in een kuil in het midden van het bed naar elkaar toe rollen, dus we doen het zo.

Mark en ik lezen nog in onze houten schommelstoelen op de front porch, maar hij wordt gestoken en ik zie een eng vliegbeest, dus we duiken onze 1 persoonsbedjes in. We schuiven ze nog wel even naar elkaar…