Geen goede nacht
voor Mark en mijzelf, ik heb van 02:00 tot 06:00 wakker gelegen. En dat is
nooit fijn, maar de nacht voordat je naar huis vliegt wil je écht wel goed
slapen.
Voordeel is wel,
dat ik mijn boek heb uitgelezen en alvast ben begonnen in de volgende.
Uiteindelijk val
ik een paar keer in slaap en word rond 08:15 uur wakker: tijd om op te staan en
te gaan ontbijten.
Waren we hier
vorig jaar dolgelukkig met het ontbijtaanbod, vinden we er nu niet veel meer
aan.
Mark zijn
havermout smaakt waterig en aan mijn ontbijtgranen zit een smaakje en aan mijn
yoghurt ook, jak! Ze hebben geen neutrale smaken, anders had ik dat natuurlijk
wel gekozen.
We vinden het wel
prima om weer thuis te eten: alles is hier kunstmatig op smaak, kleur en geur
gebracht en daar zijn we wel weer klaar mee.
We tappen nog een
koffie en kamillethee voor onderweg, pakken onze spullen in en gaan naar het
strand, voor de laatste keer.
We kiezen voor
Caspersen Beach: dit strand staat met name bekend om het aanspoelen van veel haaientanden.
We hebben van
Paula twee zeven meegekregen. Dat is handig, want dan schep je zand op en zo
zeef je de tanden eruit. Het is wel even zoeken in het gruis, want er blijven
natuurlijk ook steentjes en schelpjes achter.
We vinden er al
gauw een paar. Er zijn veel mensen aan het zoeken en sommigen hebben hier een
heel handige zeef voor. Een dame naast ons (uit Tampa, horen we later) heeft er
zo één en ze neemt even pauze. Zij biedt ons haar zeef aan, tof! Zo gaat het
echt een stuk sneller.
Binnen een uur
vinden we er een stuk of 15, schat ik.
We relaxen nog
wat en dan is het tijd om te gaan.
Bij veel stranden
zijn er douches buiten en op dit strand ook, en hier spoelen we het zoute water en het plakkerige
zand van ons af.
We moeten nog
lunchen, een beetje snel graag, dus we pakken de Publix voor een broodje en een bak
met gemengd, gesneden fruit.
We eten het
onderweg op, want het is inmiddels 2 uur en dan wilden we vertrekken richting Miami.
Onderweg besef ik
me eigenlijk pas wat voor risico we nemen: een ongeluk, klapband, file, noem
maar op en we missen onze vlucht!
Gelukkig gebeurt
niets van dat alles en met een paar lekkere golden oldies op de radio blazen we
‘m terug naar het startpunt van onze reis: Miami.
Het inleverpunt
voor onze Alamo huurauto staat duidelijk aangegeven. De auto wordt gescand en
dat is het dan! Koffers uitladen en met de MIA mover (treintje) naar het
vliegveld.
Het is erg
rustig: dat is onze beloning voor de vreselijk drukke en chaotische aankomst,
denk ik. Yin en Yang, alles weer in evenwicht…
Geen rij bij het
inleveren van de koffers en inchecken, ook geen rij bij de douane, makkie!
Bij de purfum
spuit ik een geurtje op (Guerlain: Ma Petite Robe Noir, héérlijk!) en Mark spot
een fles Bacardi rum van 1,75 liter voor $ 21,00. Die moet mee, want het
cocktail seizoen gaat beginnen! (alhoewel, bij huize Van Herwijnen is het
altijd cocktail seizoen, ha ha!)
We hebben hier
nog zo’n 2,5 uur voordat het boarden begint en we denken ergens gezellig wat te
gaan drinken.
Ehhh, nee, dat
gaat hier niet. Er is werkelijk geen ene hol aan dit vliegveld. Er staan wat
hutjes waar je een klef hotdogje voor $4,00 kunt kopen en verder is het gewoon
wachten aan de gate zelf.
Ik schrijf dus
maar mijn blog, en de mannen verkennen de hal. Ze komen terug met goed nieuws:
er schijnt toch wat ‘dining’ te zijn, dus we gaan verkassen.
Ze zijn het vliegveld aan het verbouwen, en het nieuwe deel ziet er een stuk beter uit.
Voor zover we nu
kunnen zien, gaat de vlucht op tijd, mooi!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten