GELAND

Ja hoor, we  zijn er!

Op dit moment is het 05:09 uur in de ochtend en we zijn met z'n allen al weer een uur wakker. Sommige mensen zeggen dat het hebben van een jetlag niet bestaat of aanstellerij is. Ik zou zeggen: ervaar het zelf!

De reis liep gesmeerd: de taxi kwam op tijd aanrijden en bracht ons naar Schiphol. Mark hield de chauffeur wel in de gaten, want het was zijn laatste rit en hij zag er slaperig en gaperig uit ...
De vlucht naar Londen ging prima en de vlucht naar Miami ook. Het duurde natuurlijk lang, maar goed, met films naar keuze (ik heb The Hungergames, deel 3, part 1 gekeken en ook nog een poging gedaan voor Paddinhton, maar dat kon me nu niet boeien. En Nightcrawler, die vond ik wel goed) en wat te lezen en een kaartspel, kom je een heel eind.
Het personeel in het vliegtuig was matig enthousiast en het eten, tja... De chicken masala was wel echt lekker, trouwens.

We landden om 18:15 uur en toen begon het GROTE wachten in LANGE rijen. Bizar, zeg. Dit hadden we nog nooit eerder meegemaakt. Echt mega huge rijen voor de paspoort en ESTA (Visum) controle. Daarna weer naar een andere controle waar je een stempel in de paspoort krijgt. Dan de koffers ophalen. Omdat we er zo ontzettend lang over hadden gedaan, stonden de meeste koffers al in rijen opgesteld. Onze laatste koffer werd net van de band gesleept. 
Dan denk je natuurlijk: "Mooi, nu zijn we er !" NOT! Bij de uitgang stonden weer Lange rijen! Echt niet tof! Okee, NU zijn we er dan! Ehhh, nee... Na de halve marathon gelopen te hebben en een stukje met de MIA Mover (een soort van metro achtig treintje), kwamen we dan eindelijk aan bij de autoverhuur. Dit jaar hebben we gekozen voor Alamo. 
OMG: neeee!!! Weer in de rij, waarom duurt het allemaal zo lang als je in Nederland alles al hebt geregeld? 
Weer stukje lopen, pinautomaat geprobeerd leeg te trekken, maar die deed het even niet (gromgrom), stukje met de lift, en ja hoor, eindelijk bij de auto's in de garage. Aardige meid die ons hielp, want: we kregen een gratis upgrade, en de woorden GRATIS en UPGRADE, en zeker samen gebruikt in 1 zin, zijn altijd goed. 
We rijden nu een een Chrysler Mini-Van. Een mega gevaarte met automatische deuren en een DVD speler voor de mannen. Morris mocht de kleur uitkiezen: donkerrood is het geworden. Hij is helemaal blij met de auto, maar had ook graag in een sportauto gereden. Ik denk dat we de koffers er dan in een karretje aan hadden moeten hangen, ofzo, ha ha !

Het hotel hadden we zo gevonden. Er zitten er hier mega veel in deze omgeving en we wisten dat het niet veel bijzonders zou zijn, maar op de foto's zag het er toch mooier uit... We slapen in het HolidayInn Express. Dat het er uitziet als een afwerk hotel is tot daar aan toe (valt wel mee, hoor), maar slapen in een Queen bed waarin je heen en weer wordt geschud alsof je met een grote storm in een klein bootje op zee zit elke keer als Mark zich omdraait is wat minder. Het matras hebben we dus maar op de grond gelegd, maar dat helpt ook niet echt. Ook slapen we met de jongens op 1 kamer: ook altijd een grote uitdaging!
Aan de overkant zit een IHOP: daar hebben we gisteren nog snel even wat te eten gehaald: een paar pancakes met ahornsiroop en wat friet. Lekker vies. Een American Football wedstrijd op teevee: ja hoor, we zijn echt in de USA!

En na een paar uur slapen is het al weer gebeurd: we zijn klaarwakker. Mark heeft al een paar keer aangekondigd dat we het nog maar eens gaan proberen, het slapen. Ik hoop het, joh, want dan kunnen we iets uitgeruster beginnen aan onze eerste echte dag in Miami. 
Op het programma staat Sobe (het strand van Miami: superwit en breed in het mooie Art Deco District) en we willen naar de Venetian Pool.

Met brandende ogen van het beeldscherm en de slaap, ga ik nog proberen om te slapen. Foto's volgens snel, maar zijn niet veel soeps. Dat komt nog!

Tot later!
Mira