BLUE SPRINGS-ST.PETERSBURG

We hebben redelijk tot matig geslapen. Om de bedden heen zit een beschermhoes, maar die is een beetje zweterig.  En we hebben allebei nogal liggen woelen en hadden het warm-koud-warm-koud….

We ontbijten, douchen etc…

Ik voel me niet top, maar besluit toch mee te gaan naar de rivier.

We huren hier 4 banden (tubes), en 1 snorkel voor de mannen. Dit hele Blue Spings gebeuren was mijn idee, maar ik moet toch even wat overwinnen voordat ik in dit water in die tube kan gaan dobberen. ( Can’t help it: I’m a City Girl!) Ik weet ook heus wel dat het allemaal geen reet voorstelt, maar het is nu eenmaal zo.

Eenmaal gewend aan het water is het best aangenaam en Flynn en Mark gaan kijken bij het gat waar de bron begint.  Flynn filmt met zijn onderwater camera, dus dat moet leuke beelden opleveren.

Ik zie natuurlijk (als enige!) een mega grote bij/wesp en schrik me een ongeluk! Ik hou mijn mond, maar maak dat ik daar wegkom!

We dobberen nu in de tube de rivier af: Flynn voorop, Morris en ik ieder in onze eigen band maar wel samen (handje/ voetje vast) en Mark als laatste. Het is wel echt bijzonder.

Omdat we redelijk vroeg zijn, zijn er alleen nog maar 2 zwemmers en verder niemand. We zien verschillende vissen onder ons door zwemmen. Soms komen ze naar boven met hun snuit en doen ‘Hap’. Ik weet niet wat ze happen, maar ik kan alleen maar hopen dat ze niet in mijn kont ‘Hap’ zeggen… (maar ik ben vast weer de enige die dat denkt…)

We zien iets verder, gespot door Flynn,  een racoon bij de waterkant scharrelen. Hij is daar een beetje aan het rommelen en lijkt zich te wassen. Wat een schatje en omdat we rustige meedobberen op de stroming, kunnen we hem best een poosje bekijken.

Verderop zien we een heuse woodpecker: hij is prachtig met een rode kop. Even later horen we hem ook tikken met zijn snavel op de boom.

Morris komt netjes aangevaren, precies bij de trappen aan het eind van het stukje wat voor mensen vrijgesteld is om te zwemmen, snorkelen en tubben. Hij kan mij mooi binnenloodsen en even later volgen Flynn en Mark.

Ik vond het super leuk en ik ben blij dat ik het heb gedaan, maar Moos en ik houden het bij 1 keer. Mark en Flynn gaan nog eens en wij wachten lekker in het zonnetje.

Het duurt even voordat ze terug zijn, maar wij vermaken ons wel met de eekhoorns en de vogels. We hebben het vermoeden dat het Red Cardinals zijn, of anders lijken ze erop.

Ook zien we nog een nestje met een klein vogeltje erin.

We lopen af en toe naar de waterkant om te kijken of ze er al aankomen.

Ze nemen hun tijd en als ze terugkomen zijn ze reuze enthousiast over de bron. Door het snorkelmasker hebben ze goed kunnen kijken hoe het eruit ziet, en ze vertellen dat het een groot gat is wat enorm diep is. Zoiets had ik al bedacht, maar blijkbaar is het zíen ervan een hele belevenis. Flynn zegt dat het het bijzonderste is wat hij heeft gezien. Ik hoop dan maar dat het goed op de film staat.

Morris snorkelt nog wat en dan eten we een broodje. Mark en ik nemen een BLT en de jongens een hotdog.

En dan is het zover: we gaan naar St. Petersburg. Hier hebben we stiekem toch wel naar uitgekeken.

We hebben regelmatig ‘traffic jams’, dus het schiet allemaal niet erg op. Af en toe luisteren we naar de radio met ouwe rocknummers.  Als we bijna bij Tampa zijn, bel ik Paula: we huren via haar (via Airbnb) het huis. Ze geeft de instructies hoe we er moeten komen. Volgens haar is het nog bijna een uur rijden. Wij hadden gehoopt op 20 minuten…

Om 17:15 uur zijn we er dan eindelijk en we worden ontvangen door Paula die ons een rondleiding geeft door het huis.

Zij vertelt dat na WOII , haar vader thuiskwam van de oorlog, haar ouders binnen 10 weken waren getrouwd en dit huis kochten. Dat was nog maar een fractie van wat het huis nu is, want er is een hoop bij- en aangebouwd. Zo waren zij één van de eersten die een zwembad bij hun huis hadden. Zij waren toen vrij populair bij vriendjes en vriendinnetjes….

Dit is dus het huis van haar ouders, of moeder eigenlijk, die hier niet meer woont. Zij is inmiddels 97 en woont in, wat wij een aanleunwoning noemen.

Paula woont hiernaast, en door de verhuur van het ouderlijk huis, kunnen ze de kosten van het verblijf van moeders bekostigen.

Het is een charmant huis met details van lang geleden.  Het is niet zo luxe als het huis van Vicky van vorig jaar, maar we hebben dus wel een eigen zwembad. Dat wordt een feestje voor de jongens!

We pakken de spullen uit de auto  en knappen ons op. Ik voel me nog steeds niet helemaal lekker, en neem nog maar een Excedrin…

We hebben geen zin om iets nieuws te zoeken, dus we besluiten om naar het centrum te rijden (ong 15 minuten) om bij Lemon Grass te gaan eten. Dat is een Thais restaurant waar we vorig jaar lekker hebben gegeten, dus: Why Not? Mijn eigen Board Computer Mark, rijdt er zó naar toe en we smullen! Mark neemt een curry, de jongens inktvisringen en gebakken rijst en ik neem Pad see ew. Ik ben een sucker voor noodles en omdat ik niet wéér Pad Tai wil nemen (wat ik meestal bij een Thais restaurant bestel, want lekker!) , bestel ik dit. Het is echt smullen, maar ik moet oppassen dat ik rustig eet en niet te veel. Als ik hoofdpijn heb, kan het er zó weer uitkomen…

We houden van mijn gerecht dus over, maar ook van de rijst en de curry.

Heerlijk dat het hier zo normaal is om een ‘To go box’ (doggy bag) mee te nemen. Dat zouden wij zuinige, gierige Hollanders ook eens normaal moeten gaan vinden!

Anyway, het is druk op straat. Toen we hier vorig jaar aankwamen was dat volgens mij ook. Het is de eerste vrijdag van de maand en dan sluiten ze een deel van de straten af zodat er geen auto’s kunnen rijden en creëren ze een groot auto-vrij  uitgaansgebied.

Even niet voor ons, want wij moeten nog boodschappen doen. Mark weet waar een Publix zit, dichtbij ons huis. We doen de boodschappen en op de laatste nipper vind ik de anti-muggen-jeuk crème. De jongens zijn gestoken vannacht en daar hebben ze behoorlijk last van.

Eenmaal thuis drinken we een kop thee en gaan slapen. Tenminste…dat is het plan.

De jongens slapen samen in 1 Queensizebed en dan is er nog 1 Queensize bed over…

Bij elke ademhaling van Mark dein ik op en neer en aangezien hij alle lakens naar zich toe heeft getrokken en al slaapt als ik mijn boek wegleg, besluit ik maar naar de andere slaapkamer te verhuizen waar een  eenpersoonsbed staat.

Eindelijk: slapen!

Bleehhh, nee hoor. Opnieuw geen goede nacht. Boven mij slaat steeds de airco aan als het te warm wordt, en dan lijkt het alsof er een koude windvlaag vanaf de Noordpool over me geen blaast. Verder heb ik het weer warm-koud-warm-koud…ik kom maar niet in slaap. Ik kan wel janken van frustratie, want ik wil potverdrie nu eens goed slapen!!!

Ik heb geen klok in de buurt, maar het is nog doodstil als ik wakker word (dus toch nog een beetje geslapen), dus ik weet dat het vroeg is, en ik moet plassen. (Dat voelt nog steeds niet goed en ik denk dat ik een blaasontsteking heb. Vind je het gek? Ik heb natuurlijk een mega verminderde weerstand doordat ik maar NIET KAN SLAPEN!)

Ik neem me voor om, eenmaal terug in mijn 1 persoonsbedje, meteen weer in slaap te vallen.

Dit lukt natuurlijk  niet, en schrijf nu dit blog. Ik heb Mark al gehoord en die fluisterde naar me of ik wilde ruilen van bed. Lief, natuurlijk, maar het is maar goed dat hij uit mijn buurt is, want ik ben ietwat chagrijnig.

Het belooft een leuke dag te worden, ha ha !