ST. PETE’S-CALADESI ISLAND-TROPICANA FIELD 7 MEI 2015

Opnieuw gaat de wekker af en hebben we matig geslapen. Nu willen we ‘gewoon’ bijtijds weg: we hoeven geen deadline te halen.

Als we weg gaan, willen we een bakkie koffie. De Starbucks is omrijden, dus we gaan naar Barnes&Noble, want daar zit er ook één in.

Dûh, die is natuurlijk nog dicht, want de winkel gaat pas om 10 uur open!

Okee, we rijden verder on the look out voor koffie (’t wordt uiteindelijk 2x cappuccino van Dunkin’ Donuts) en een ATM (geld pinnen).

We rijden door, het is niet echt ver, en na zo’n 1,5 uur zijn we er.

Eerst rijd je Honeymoon Island op, dat is prachtig (vorig jaar waren we hier ook) en je wordt meteen gewaarschuwd voor ratelslangen, fijn !

Hierna rijden we door, want we gaan met de pont/ferry naar Caladesi Island. Voor je het weet ben je $ 50 kwijt om hier te komen!

We worden gewaarschuwd voor Sting Rays (pijlstaartroggen). Die komen hier ook vaak voor, dus als je het water in gaat, moet je schuifelen met je voeten. Ja hoor, is natuurlijk echt weer wat voor mij!

(Mark maakt zich nergens zorgen om, tssss, happy camper!)

Tijdens de ferrytocht, die maar 15 minuten duurt, zien we nog een dolfijn met een baby. Echt tof!

Eenmaal op Caladesi, besluiten we maar eerst de kanotocht te gaan maken.

Het wordt 2x een kajak (alsof ik het verschil weet tussen een kano en een kajak!) en tjakka, kost ook weer meer dan $100 ! Nog een bus anti-muggen, ant-no-see-um en anti-weet ik veel (ook $ 10) en we staan buiten: reddingsvest aan (je kunt overal in het water staan, maar goed), bootje in en hupsakee, daar gaan we!

Ik zit met samengeknepen billen in een bootje met Flynn: ik kan er nl. echt geen hout van en ik zie dat we het mangrovebos in gaan en dat is echt smal! Oh jee, waarom heb ik me nu weer laten overhalen???

Eenmaal erin, is er geen weg meer terug en op een paar worstelmomenten in de boomwortels van de mangrove en een bijna zelfwurging na (peddel omhoog om in het water te steken, maar peddel blijft in de lucht achter een tak hangen…), gaat het best aardig.

We zien wel wat wild-life: duizenden kleine zwarte krabbetjes die in en net boven het water lopen op de takken. (meisje bij verhuur had ons al gewaarschuwd: het lijken spinnen, maar no worry: het zijn krabben en ernstig ongevaarlijk. Ze zien er wel Halloween-achtig uit. Dat klopt!)

Ik ben steeds bang dat, doordat we tegen een boom(tak) aanknallen, er één in mijn nek valt (gelukkig niet) en gelukkig zien we ook geen echte andere enge dieren.

Wel een aantal mooie vogels (reiger/ibis achtigen).

We volgen de lintjes  aan de bomen, de  bordjes in het water én onze routekaart keurig, alleen een sukkel kan dan nog verdwalen (dat was dan ook bijna bij de eerste bocht gebeurd…)

Ik kan tussendoor ook echt wel genieten, hoor: de kleine stukjes dat Flynn en ik er goed doorheen manoeuvreren en de stilte om je heen is heerlijk!

Na een stuk door het mangrovebos, komen we op open water. Dat vind ik wel fijn, nu is het sturen minder werk en minder moeilijk. We kijken naar het bos en zien opnieuw mooie vogels. We turen over het water op zoek naar dolfijnen (niet gezien).

Het water is erg ondiep en warm: 79F. Daar durf ik zelfs wel in!

Als Flynn en ik de pas er goed in zetten, voel ik me net Hiawatha, het heeft wel iets “oers”, zo peddelen in een bootje op open water.

De tocht heeft al met al ongeveer 1 uur geduurd.  Het aanmeren verliep niet echt soepel: Mark een vette splinter in zijn voet (heb ik er later uitgepeuterd) en mij lukt het niet… nu ja, uiteindelijk wel, maar het zal een komisch gezicht geweest zijn! Ik denk dat ik even gebukt stond, toen God de avontuurlijke avonturen-gave aan het uitdelen was…

We eten en drinken uit eigen koelbox en lopen naar het strand.

Het was vorig jaar (of i.i.g. pas geleden) verkozen tot het mooiste strand van de U.S. Het is ook mooi, maar eerlijk gezegd, vraag ik me af waarom het het mooiste is…ik vind de stranden hier aan de Golfkust sowieso prachtig! Het strand is wit en je hebt echt een zonnebril nodig, want je kunt er anders niet naar kijken. Het water is ondiep en groen/blauw…echt tropisch.

We nemen direct een duik in zee, ja ik ook! (wel op slippers i.v.m met roggen…) Het water is echt lekker! We spelen lummeltje.

Hierna lekker “uitdrogen” op het strand.

Flynn en Mark gaan cachen, maar dat ik niet zo’n succes. Eerst vloog er tot twee keer toe een enorm zwart beest op het hoofd van Flynn (een soort zwarte mot). En toen ze dan eenmaal de cache hadden gevonden, het logrolletje zat in een kokosnoot, kwam er uit die kokosnoot een gigantische kakkerlak! Gatverdamme! Ja, dat leeft daar natuurlijk, maar Flynn is zich rot geschrokken! En ik ben blij dat ik niet ben meegegaan!

Mark komt terug met een paar flinke muggenbulten op zijn arm, been en hoofd. Hij had geen anti-mug gebruikt…

Ik loop nog richting de punt van het eiland. Ik hoop nog een sanddollar te vinden. (10 jaar geleden in Sarasota waren er superveel) Nu vind ik er geen één. Wel zie ik mooie andere schelpjes, maar ik vind 1 grote en die neem ik mee.

Ik ben net omgekeerd en zie dat de mannen me tegemoet lopen: we moeten de boot van 15:30 uur halen (je mag maar 4 uur op het eiland blijven), dus het is even opschieten.

We halen het makkelijk en als we in de auto zitten, kiezen we een andere route en zijn we met 45 minuten thuis.

We douchen, ik zet nog 2 wasjes aan, en we gaan naar Tropicana Field: naar de Tampa Bay Devil Rays!

Het is allemaal makkelijk te vinden en voor we het weten zitten we ons vol te proppen met een ‘Footlong”(grote hotdog) met alle rommel en sausjes die er maar zijn. Biertje erbij, hoppa! Beginnen maar! Mark komt net op tijd terug met zijn twee ronde eten als het volkslied begint.

Gelukkig weet Mark alle spelregels goed aan ons uit te leggen (ik vergeet ze iedere keer weer…stond ook net even gebukt, denk ik…) en we genieten allemaal van de wedstrijd.

Ook de jongens houden het verbazend lang vol en schreeuwen zich bijna schor aan aanmoedigingen: “Come on, Rays!”. De Texas Rangers komen al snel voor te staan. De Rays komen nog even in de buurt, maar na 9 innings spelen is de stand 5-4 en de Rays hebben verloren. Jammer!

We rijden nog even flink om, oepsie!, worden bijna aangereden door een malloot die veel te hard door rood rijdt en dan zijn we rond 22:00 uur thuis en zit ons laatste avondje St. Petersburg erop!

Shit!

(morgen komt het blog, als dat wil lukken, niet uit Ft. Lauderdale, maar uit Venice. Foto's volgen later, dat wil nu even niet lukken...)