ST. PETE’S-TAMPA 3 MEI 2015

(we hadden opnieuw wat internet problemen, maar dat is opgelost)

Ik slaap een hele nacht door en word rond 6:30 uur wakker: ik moet plassen (auw!). Ik ga weer op bed liggen en probeer verder te slapen. Het zal wel niet lukken, maar het volgende moment zie ik Mark in bed lezen en is het al na achten. Ik heb dus EIN-DE-LIJK een goede nacht gehad. Jippie!

We ontbijten en omdat ik nog steeds zo’n last heb met plassen, proberen we eerst naar een CVS/Walgreens te rijden. Normaal gesproken word je urine onderzocht door een arts, maar aangezien ze hier dol zijn op potjes met pillen, tubes met zalfjes en flesjes met drankjes, zou het ons niet verbazen als ze het “over the counter” verkopen.

We zien echter zo snel geen Pharmacy (dat is bijna onmogelijk, want er zijn er ontzettend veel), en halen dan eerst een koffie bij The Starbucks om vervolgens naar Tampa te rijden.

Mark heeft thuis de route al opgezochtje  en ‘aangezet’, en we rijden via Google Maps naar de plek van bestemming. Dat is handig, je ziet jezelf dus rijden op de kaart, net alsof je verbinding hebt.

We parkeren bij het Amalie Stadium. Hier spelen de ijshockers (the Bolts)  en er treden artiesten op. 

Er is van alles te doen in het parkje aan de overkaant aan de River Walk. Er is een kleine kermis. Morris is enthousiast en wil met papa in een of ander ronddraaiend ding. Mark vraagt nog of ik niet met Morris wil: ik laat de beslissing aan Moos en hij wil écht met papa.

Ik was er al bang voor en ben stiekem blij dat ik niet ben gegaan, want Mark is misselijk als hij eruit komt. Jakkie!

Volgens Mark moet het visitor centre hier in de buurt zitten, en inderdaad: vlakbij het Aquarium krijgen we alle info die we nodig hebben.

We besluiten om met een trammetje de stad door te crossen. Het lijkt op een trammetje zoals ze ook in San Fransisco hebben. Hier zijn dan alleen geen heuvels…

We gaan als eerste naar Ybor City. Hier was vroeger de cigarenhandel Big Business.

Als we uitstappen voelen we de bui al snel hangen: tourist trap!

We hobbelen nog wat rond en zien veel bars en cafés (een speciale gaybar zelfs) en zaakjes waar cigaren met de hand worden gemaakt.

Toen we vevolgens langs een hoerenkast, een snol en een junkie liepen, vonden we het wel genoeg, en hebben de eerstvolgende streetcart gepakt richting downtowm Tampa.

Hier zijn veel hoge gebouwen en het is rustig. Waarschijnlijk zijn het kantoren en aangezien het vandaag zondag is, worden er niet veel zaken gedaan.

We lopen richting het Glazier museum en lopen langs een ander parkje en ook hier is weer volop actie. Wat er te doen is, is onduidelijk. Ik zie een aantal foodtrucks, andere vreet/zuipschuren en een podium. En een hoop herrie.

We besluiten aan de overkant bij Taps te gaan lunchen. Dit is een opgepimpte sportbar (denk ik).

Ik zie een heleboel zeer witte tanden, veel siliconen in diverse lichaamsdelen en mannen met een bakkie te veel op. Kortom: ik voel me als een vis in het water! (ha ha, niet echt…)

Mark eet een of andere sandwich met een salade, de jongens ieder een grote pretzel met Nutella en ik bestel bruchetta met brie en honing. Ik vond mezelf al slim, want ik vroeg de honing ‘on the side’, anders verdrinkt mijn brie daar dadelijk in!

Als de bestelling komt, kijk ik vreemd op. Ik krijg iets van 5 flinterdunne toastjes met een flapje brie erop, en de honey on the side… hmmm, tja, ik had het me iets anders voorgesteld voor $ 9, maar vooruit dan maar. Het smaakt me in ieder geval wel en ben blij dat ik onderweg mijn snackpack met wortel en komkommer heb gegeten!

Mijn fles Perrier van $ 6 krijg ik niet helemaal op, dus dat nemen we mee.

De jonges zitten trouwens enorm te smullen van die pretzel, en vooral Flynn zit helemaal ónder de pasta!

In het museum aangekomen, blijken de kinderen gratis te zijn vandaag. Mooi! en Mark rekent $ 30 voor kaartjes voor ons. Het schijnt een heel leuk museum te zijn. Dat is het ook, maar niet echt meer voor onze kinderen. Ze zijn er eigenlijk nét te oud voor. Morris heeft nog wel plezier en Flynn: mwhaaa…

Ik vraag aan Mark wat hier nu “museum” aan is. Het lijkt meer op een overdekte soort-van speeltuin.

Het heeft nog twee verdiepingen, en helemaal boven is het gewijd aan The Wizard of Oz. Kijk, dat vind mama nou tof!

Het is gebaseerd op de film uit 1939 met Judie Garland. Ik hou van The Wizz! (O Toto, I don’t think this is Kansas anymore!)

Thuis (in B’drecht) heb ik een mooi metalen bord, gekocht in Atlanta toen ik zwanger was van Flynn, met Dorothy en Toto erop. Ik dacht dat dit leuk zou zijn voor in de babykamer, maar toen bleek de baby een jongen…

Hier zijn een aantal activiteiten nog wel leuk voor de boys, maar we houden het voor gezien. We zijn hier in totaal ongeveer 1 uur geweest: prima!

We gaan op weg terug naar huis, want zoals Dorothy zegt: There’s no place like home!

We lopen naar de streetcart en zien hem al staan. Het is het eind/beginpunt en hij staat stil. Wij vinden dat we met zulke hoge temperaturen dan niet hoeven te gaan rennen.. Morris spoort ons echter nog aan (bij de vorige tram gingen we ook rennen, en stonden vervolgens nog 10 minuten te wachten) en hadden we nu maar naar hem geluisterd, want hij rijdt voor onze neus weg!

Dat is best balen, want het is dan óf 20 minuten wachten, óf een stuk lopen.

Dan maar lopen…Morris blijft nog even nabroeden over het feit dat we naar hem hadden moeten luisteren en ondertussen lopen we de halve stad door. Het is iets verder dan ik had gedacht…

Er is een river front en hieraan zitten veel (dure) hotels. Zij hebben zwembaden aan de waterkant en daar wordt flink gebruik van gemaakt. Veel jongelui in zwemkleding met een drankje in hun hand en pootjes in het zwembad. Wij kunnen ons voorstellen dat er een leuke party scene is hier.

Wíj zijn echter te oud en onze kinderen te jong, dus stappen we nog maar eens stevig door richting auto.

We zijn blij als we er zijn, het was best een stukje…

De afstand Tampa-St.Pete’s is net niks (zonder file dan), dus we zijn er zo. Ik dring aan op een bezoek aan een CVS/Walgreens. De eerste Walgreens die we vinden, sluit net de luiken van de Pharmacy. Merde!

Mark is niet te genieten en ik voel me schuldig, maar ik wil toch op zoek. De volgens Walgreens is open, maar ook die apotheek is al dicht. Ik vraag aan een medewerker of er een andere vestiging is die wél open is: op 49th en 9 street is er één 24 uur per dag open.

Mark vraagt door over of het nu street of avenue is, en north of south…Ik raak in de war en weet het niet meer… We vinden hem (of is het nu een andere???) en ik leg mijn probleem voor aan de medewerker. Natúúrlijk is er iets over the counter verkrijgbaar, maar dat is alleen om de symptomen te bestrijden en niet de ontsteking zelf. Daarvoor moet ik naar de dokter. Ik neem die pillen niet: ik weet gewoon dat het een blaasontsteking is, dus dáár moet ik antibiotica voor hebben.

We rijden maar naar huis en gelukkig zien we Paula, zij is aan het werk in de tuin. Behulpzaam als ze is, duikt ze achter haar ipad en belt de dokter. Even later komt ze terug met de instructies hoe we moeten rijden en we gaan op pad.

In het centrum zit de Docters Express en daar kan ik meteen naar toe.

(Dit is trouwens super dicht bij waar we vorig jaar ons huis hadden gehuurd. Vlakbij The Sunken Gardens)

Er zit een bazig typje achter de balie en ik moet eerst ‘the form’ invullen. Ze heeft ook een photo id nodig.

Tja, die heb ik niet bij me. Ze heeft hem écht nodig, zegt ze. Ik vraag waarom, aangezien we contant betalen. Dat moet nu eenmaal, zegt ze. Ik zeg dat ik die niet bij me heb (niet handig, achteraf, maar ja, snel weggegaan), maar Mark wel…

Ze gaat naar haar supervisor en het is o.k, het mag ook zonder identificatie. Pfff…

Ik word nog een paar keer door haar gewenkt met haar vingertje (kom jij eens hierrr…) en moet dan aanvullende informatie geven en de derde keer dat ze me roept, moeten we betalen.

Het gaat allemaal best vlug en al snel word ik binnengeroepen. Flynn vindt het spannend en interessant tegelijk, dus hij gaat mee.

In een kamertje word ik nog eens ondervraagd (lengte, gewicht, allergische reacties, medicijnen die ik gebruik, ziektes in de familie, recente operaties, laatste menstruatie….) en wordt mijn bloeddruk en hartslag gemeten. Dan mag ik in een bekertje plaseen (hé hé, daarvoor ben ik hier) en word ik meegenomen een ander kamertje in.

Dan komt de dokter die weer van alles vraagt en zij luistert nog eens naar mijn hart en longen.

Dan gaat ze weer weg, en komt ze ook weer terug met de uitslag: het is inderdaad een blaasontsteking (joh, meen je dat nou???) en ik krijg medicijnen. Die moet ik wel ophalen bij een Pharmacy. Ha ha, die weten we nu wel te vinden!

We rijden dus opnieuw naar de Walgreens en ik zie dat ik 2 soorten pillen krijg:1x antibiotica en 1x pijnstillers. Ik overleg met Mark en besluit de pijnstillers niet te nemen. We moeten het allemaal zelf betalen en in Nederland krijg ik die ook nooit. En het zijn tenslotte geen snoepjes!

Eenmaal bij de Walgreens krijg ik weer een Stasi interview en dan moeten we 15 minuten wachten voordat het ‘klaar’ is. (is het geen kwestie van 15 pillen is een potje stoppen dan ??)

Mark en Flynn doen ondertussen een cache en Moos en ik struinen de winkel door.

Als Mark en Flynn terug zijn, halen we de meds op en Moos scoort nog één of ander kleurboek wat hij kent van de tv. Dan moet je een App installeren op de Ipad en dan komt je tekening tot leven (?). ok, het zal wel..

Na 1,5 uur zijn we thuis en is het 20:00 uur en moeten we nog eten.

Gelukkig eten we de Thai van eergisteren. Mark bakt nog wat extra kip op de BBQ en we doen de afwas.

Na het eten kijken we tvblik: Twee voor Twaalf. De jongens kijken mee en dan is het echt bedtijd.

We lezen nog wat, maar mijn ogen vallen al snel dicht.

Morgen gaan we naar Clearwater of Caladesi Island.

I wish y’all a good, good night!

(Adam Duritz, Counting Crows)